😛 บันทึกอนุทินครั้งที่ 5 😛

วันอังคารที่ 11 เดือน กันยายน พ.ศ.2561

สวัสดีค่ะ เช้านี้ตื่นเต้นมากๆ😂 เพราะอาจารย์เบียร์ให้ออกไปรายงานหน้าชั้นเรียนจ้า

รู้สึกตื่นเต้นมากๆเลยค่ะ หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่ามีแฟนครั้งแรกอีก555😳ค่ะวันนี้ตัวฉันเองก็ได้ออกมาเล่าความประทับใจครูในดวงใจเล่าไปด้วย ตื่นเต้นไปด้วย มีอารมณ์ซึ้งๆ มีบางช่วงน้ำตาคลอ
เล่าไปก็น้ำตาคลอไปคะ แต่ก็ได้หลายอารมดี  เป็นอีกวันที่เล่าถึงครูคนหนึ่งครูที่ฉันรักและเคารพมาก เอามาเล่าอีกกี่ครั้งก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม ความรู้สึกดี ประทับใจ รู้สึกอบอุ่น

รู้สึกว่าเป็นศิษย์คนหนึ่งก็สำคัญกับอาจารย์มาก😃

ค่ะและวันนี้ก็ได้รับรู้ได้ฟังความประทับใจของเพื่อนๆที่มีต่อครูฟังๆไปก็แอบมีน้ำตา วันนี้มีหลายอารมณ์จริงๆค่ะ แต่ล่ะความรู้สึกที่เพื่อนเล่ามาก็สอนให้ฉันได้เรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องต่างๆในชีวิตเพื่อนๆ ค่ะและสุดท้ายนี้ ฉันชอบความประทับใจของเพื่อนคือนางสาวสาลินี เจริญปราสาท  (ปลายสมบูรณ์)  ชอบของเพื่อนมากๆค่ะ😊😊

ครูในดวงใจ

      ครูท่านนี้คือคนที่ฉันรักมากเลยค่ะ แต่สำหรับหลายคนอาจไม่ชอบท่านอาจจะถึงขั้นเกลียดเลยก็ได้เพราะท่านเป็นคนที่เคร่งครัดเรื่อกฎระเบียบมากท่านเป็นคนพูดเสียงดัง ใครหลายๆคนเลยไม่ชอบตอนรกฉันคือคนหนึ่งในนั้นค่ะแต่ฉันแค่กลัวนะคะไม่ได้เกลียดอะไรกลัวจะโดนดุโดนว่า แต่อย่างที่ใครๆเขาบอกค่ะยิ่งกลัวก็ยิ่งเจอ ในช่วงมัธยมต้นนักเรียนในหมวดทั่วไปจะต้องเลือกวิชาเรียนเพิ่มเติมมีทั้งวิชาญี่ปุ่น จีน เกาหลี ศิลปะ แล้วก็อีกหลายวิชาเลยค่ะ จริงๆฉันอยากเรียนญี่ปุ่นแต่เนื่องจากคนเต็มเลยต้องเรียนวิชาอื่นที่เปิดอยู่แล้วของครูอุษารัตน์ก็เป็นเพียงวิชาเดียวที่ไม่เต็มเรียกว่าไม่มีคนไปเรียนเลยดีกว่าค่ะ หลังจากที่ได้ไปเรียนกับท่านความกลัวหรือความคิดต่างๆที่มีก่อนหน้านี้ก็เปลี่ยนไปค่ะ ทั้งเรื่องต่างๆที่รุ่นพี่เคยเล่าให้ฟังหรือข่าวลือที่เขาเล่ากันต่อๆมาเกี่ยวกับท่านมันไม่มีเรื่องไหนจริงเลย ท่านเป็นคนน่ารักตอนเรียนก็มีมุกมาเล่นตลอดท่านคอยสอนคอยตักเตือนคอยแนะนำสิ่งดีดีให้ หลายๆคนก็เข้ามาถามว่ายังอยู่กับท่านได้ยังไงนู้นนี่นั่นเต็มไปหมด ฉันได้แต่ตอบสั้นๆว่ามาเรียนแล้วเดี๋ยวจะรู้เองท่านเป็นคนเข้าอกเข้าใจนักเรียน หลังจากนั้นวิชาเลือกที่นักเรียนต้องเลือกฉันก็เลือกเรียนแต่กับท่านอย่างเดียวไม่คิดอยากไปเรียนกับใครเลย หลังจากจบมัธยมต้นแล้วขึ้นมัธยมปลายมาก็ไม่ค่อยได้เจอท่านค่ะเพราะท่านสอนแต่มัธยมต้นแต่ด้วยความที่ค่อยข้างสนิทกันตั้งแต่ตอนที่ท่านสอนช่วงมัธยมต้นท่านเลยมาชวนลงศิลปะหัตถกรรมก็เลยตอบตกลงไปคราวนี้แหละค่ะ อยู่กับท่านแทบจะตลอดเวลาเพราะต้องซ้อมยิ่งใกล้วันยิ่งต้องซ้อมจากแต่ก่อนที่เจอกันสัปดาห์ละ3ชั่วโมงจนตอนนี้เจอกันตั้งเช้ายันเย็นทำให้ได้เห็นมุมน่ารักๆของท่านอีกเยอะเลยค่ะท่านจะซื้อพวกอุปกรณ์การเรียนมาไว้ในห้องซื้อมาเพื่อจำหน่ายนั่นแหละค่ะส่วนใหญ่นักเรียนที่มาซื้อก็จะเป็นพวกที่ลืมเอามาหรือหายบางคนเอาตังมาไม่ครบหรือมีตังค์จ่ายไม่พอท่านก็ให้ค่ะให้ฟรีๆก็มีระหว่างที่อยู่กับท่านมีเหตุการณ์มากมายค่ะจนกระทั่งฉันเรียนถึงม.6ในช่วงแข่งศิลปหัตถกรรมช่วงนั้นฉันมีปัญหากับเพื่อนในทีมแข่งเลยเดินไปบอกท่านค่ะว่าไม่ขอแข่งแล้วบวกกับฉันต้องแข่งวงลูกทุ่งซึ่งทั้งสองรายการแข่งวันเดียวกันฉันเลยเลือกแข่งวงดนตรีลูกทุ่งค่ะท่านก็ไม่ได้ว่าอะไรหลังจากเรียนจบฉันยุ่งมากค่ะทั้งต้องสมัครเรียนทั้งทำงานเลยไม่มีโอกาส ได้เจอท่านเลยฉันคิดไว้ว่าจะไปหาท่านในวันที่14มิถุนายนซึ่งเป็นวันไหว้ครูของโรงเรียนที่ฉันจบมา ฉันจะไปหาท่านก่อนที่จะมามหาวิทยาลัยฉันตั้งใจไว้อย่างนั้นแต่ทว่าความตั้งใจที่ฉันมีมันต้องพังลงค่ะเพราะท่านมาจากฉันไปซะก่อนที่ฉันจะไปหาหลายความคิดมีอยู่ในหัวฉัน ฉันได้แต่คิดว่าถ้าฉันแข่งครั้งสุดท้ายกับท่านคงไม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลังเพราะหลังจากที่ฉันรู้ว่าท่านไม่ส่งรายการแข่งน้ำพริกเลยเดินไปถามท่านว่าทำไม่ถึงไม่ส่งรายการนี้ท่านตอบมาว่า "ถ้าทีมแข่งไม่ใช่พวกเธอครูก็ไม่ส่งหรอกหาคนรู้ใจในการทำงานด้วยกันมันหายากนะไม่อยากทำงานกับคนที่ไม่รู้ใจกัน" ตอนนั้นฉันเเค่รู้สึกไม่ดีนิดน่อยที่ได้ยินคำพูดนี้แต่ ณ วินาทีที่รู้ว่าท่านเสีย ฉันเสียใจมากค่ะคิดได้แค่ว่าถ้าไปแข่งครั้งสุดท้ายด้วยกันคงจะดี ท่านเป็นคนที่รักลูกศิษย์ทุกคนอย่างเท่าเทียมกันในวันวาเลนไทน์นักเรียนคนไหนแปะสติ๊กเกอร์ให้ท่านเมื่อถึงบ้านท่านก็เอาสิ๊กเกอร์เหล่าไปไปแปะไว้ที่หน้ากระจก วันไหว้ครูมีนักเรียนเอาพวงมาลัยมาไหว้ท่านก็ไม่ทิ้งท่านเก็บไว้จนว่ามันจะแห้งเหี่ยวไป ทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมาท่านอาจจะไม่ใช่ครูที่ดีที่สุดคำสอนของท่านอาจะไม่ใช่คำสอนที่ดีที่สุดแต่ท่านก็เป็นครูที่หวังดีกับศิษย์ที่สุดท่านไม่เคยคิดร้ายถึงบางครั้งท่านอาจจะสอนด้วยถ้อยคำรุนแรงกับบางคนแต่ท่านทำเพื่อที่จะดึงสติของเด็กคนนั้นให้กลับมาวิธีสอนของท่านมันได้ผลถ้าไม่มีท่านเด็กหลายคนอาจจะไม่มีอนาคตจนถึงวันนี้และฉันเชื่อว่าต่อให้ท่านไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้วแต่ท่านก็จะยังอยู่ในใจของศิษย์ทุกๆคนตลอดไปค่ะ 
      สุดท้ายนี้ฉันก็อยากฝากอะไรไว้สักเล็กน้อยค่ะ "หากถ้าเราตั้งใจจะทำอะไรอย่าเดี๋ยวค่ะให้รีบทำในตอนที่ยังมีโอกาส ในทุกๆเรื่องกับทุกๆคนโดยเฉพาะพ่อกับแม่ อย่าบอกรักท่านในวันที่สายอย่าเดี๋ยวถ้าอยากกลับบ้าน ถ้ามีโอกาสก็กลับเถอะค่ะพ่อเเม่รอเราอยู่" เราจะได้ไม่ต้องมาเสียใจทีหลัง

❤❤จากนางสาวสาลินี เจริญปราสาท ถึง ครูอุษารัตน์ ปีวิเศษ❤❤